Si u përpoqën njerëzit ta frenojnë përhapjen e gripit spanjoll më 1918?

Është e rrezikshme të tërheqësh shumë paralele midis koronavirusit dhe pandemisë së gripit spanjoll të vitit 1918, që la të v’dekur të paktën 50 milionë njerëz në mbarë botën.

Koronavirusi është një sëmundje plotësisht e re, e cila prek në mënyrë disproporcionale personat e moshuar. Gripi që përfshiu globin në 1918 prirej të godiste ata të moshës midis 20 dhe 30 vjeç, që ishin me sistem të fortë imunitar.

Shëndetësia Publike në Angli studioi shpërthimin e gripit spanjoll për të hartuar planin fillestar të shpalljes së emergjencës për koronavirus dhe mësimi kryesor është që vala e dytë e sëmundjes, në vjeshtën e vitit 1918, dëshmoi se ishte shumë më v’dekjeprurëse se e para.

Virusi mori viktimën e parë të regjistruar, në maj 1918. Qeveria e Mbretërisë së Bashkuar, si shumë të tjera, u kap në befasi.

Sëmundja u përhap si zjarri në fabrikat e mbushura me njerëz dhe fabrikat e municioneve, në autobusë dhe trena, sipas një raporti të vitit 1919 nga Sir Arthur Newsholme për Royal Society of Medicine.

Një “memorandum për përdorim publik” që ai kishte shkruar në korrik 1918, këshillonte njerëzit të rrinin në shtëpi nëse ishin të sëmurë dhe të shmangnin tubimet e mëdha.

Sir Arthur argumentoi se shumë jetë mund të ishin shpëtuar nëse këto rregulla do të ishin zbatuar, por ai shtoi: “Ka rrethana kombëtare në të cilat detyra kryesore është të “vazhdojë “, edhe kur bëhet fjalë për rrezikun e shëndetit dhe jetës”.